بعضی چیزها، بعضی آدم­ها مايه­ ی دغدغه­ ی آدم نیستند. خیالت از بابت­ شان راحت ­ست، آمد-نیامد ندارند، می­دانی همیشه هستند، مثل ستاره ­های آسمان، در آسمانِ ابری هم نگران نبودن­ شان نمی­شوی. لازم نيست يک­سره مراقب ­شان باشی، دستُ پاگير نبستند, يک جايی کُنج دلت می­ نشينند و می­ دانی همیشه همان­ جا هستند. در دسترس­ اند و قابل اعتماد، مي­توانی به آن­ها تکيه کنی، شاید به کار خاصی نيايند اما همين بودن­ شان تو را دل­گرم نگه می­دارد. در درون خودشان و با خودشان به صلحُ صفا رسيده­ اند.  اين­ها ثوابت ايّام­ اند و لنگرهای بودنِ آدم...