مدت­هاست که این خانه کم رونق بوده، نه که حرفی برای گفتن نبود بلکه حرف­ها بیشتر در سایر ابزارها و گروه­های اجتماعی بیان می­شد و حالا می­بینم که اساساً آن ابزار وسیله­ی بیان حرف جدی نیست، بیش­­تر به کار همان خوشُ بش و گفتُ گوهای یومیّه می­آید، اما این­جا چیز دیگری­ست، حرفها انگار ماندنی­ترند، برای گفتن­شان بیش­تر تأمل می­کنی و مخاطبت انگار سال­ها فرصت دارد برود، بیاید و در سنین و شرایط مختلف و با ذائقه­های گوناگون هر بار چیزی از حرفت را مزه کند.